Το γιατρό του Στρατοπέδου Αντώνη Φλούντζη και συγγραφέα του βιβλίου "ΧΑΪΔΑΡΙ - ΚΑΣΤΡΟ ΚΑΙ ΒΩΜΟΣ ΤΗΣ ΕΡΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ" είχα τη χαρά να τον συναντήσω στο σπίτι του που ήταν κοντά στον Άγιο Κωνσταντίνο στην Αθήνα, γύρω στο 1979 - 1980.
Ο Δήμος Χαϊδαρίου, επί δημαρχίας του Δημήτρη Σκαμπά, τίμησε τον Αντώνη Φλούντζη, με την ονοματοδοσία της οδού που ξεκινάει από την είσοδο του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου μέχρι τη Λ.Αθηνών και που συνεχίζει από το κολυμβητήριο μέχρι την Ιερά Οδό ως "Αγωνιστών Στρατοπέδου Χαϊδαρίου".
Η εκτέλεση αυτή ήταν μάλλον η πρώτη ομαδική, είχε προηγηθεί στις 7 Δεκεμβρίου 1943 η πρώτη ατομική εκτέλεση του Εβραίου έφεδρου υπολοχαγού του πυροβολικού από τα Γιάννινα Λεόν Χαϊμ Λεβή.
Γράφει ο Αντώνης Φλούντζης στο βιβλίο του σ.154 - 158:
12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1943 - Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ 10 ΑΣΘΕΝΩΝ - Η ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ
«Το βράδυ στις 11-12-43, ημέρα Σάββατο, ήρθε και με πήρε από το αναρρωτήριο ο υποδιοικητής Λέφλερ.
– Στην απομόνωση, μου λέει, είναι ένας άρρωστος συφιλιδικός. Πάμε να τον δεις και αν έχει ανάγκη θεραπείας, θα τον στείλουμε στο Νοσοκομείο.
Πήγαμε, μου έδειξε κάποιον. Του πήρα το ιστορικό. Τον εξέτασα. Δεν έδειχνε για συφιλιδικός.
– Κύριε υποδιοικητά, του είπα, δε βρίσκω κλινικά σημεία σύφιλης. Πρέπει να του πάρω αίμα, να κάμουμε οροαντίδραση Βάσσερμαν.
– Καλά, μου λέει, θα ξανάρθουμε τη Δευτέρα να του πάρεις.
Στο δρόμο που γυρίζαμε και επειδή αυτό μου έδωσε την ελπίδα μήπως ανοίξω ξανά το δρόμο, μια που πριν έρθουν τα Ες-Ντε (S.D.), στέλναμε αρρώστους στα νοσοκομεία, του μίλησα για δυο αρρώστους.
– Κύριε υποδιοικητά, έχω έναν ηλικιωμένο κρατούμενο, που είναι σε κακά χάλια. Έχει φυματίωση, αιμορροΐδες διογκωμένες και ερεθισμένες, που του προκαλούν φρικτούς πόνους, συχνές αιμορραγίες, έντονη αναιμία και εξάντληση. Έχω επίσης και ένα φοιτητή, που αυτές τις μέρες νοσηλεύεται στο αναρρωτήριο με πολύ υψηλό πυρετό. Αυτός παθαίνει πολύ δυνατές νευρικές κρίσεις με παραλήρημα διάφορων μορφών και έχει ανάγκη ειδικής νοσηλείας. Δε θα μπορούσατε να τους στείλετε στο Νοσοκομείο;
– Πώς τους λένε; με ρώτησε.
– Καλογερίδη Φίλιππο και Νικηταράκο Κωνσταντίνο, του είπα (ο Νικηταράκος παρουσίαζε και ελεύθερος ψυχονευρωτικές διαταραχές).
Δεν είπε τίποτε, αλλά την άλλη μέρα το πρωί 12-12-43 του Αγίου Σπυρίδωνα, μετά το προσκλητήριο φώναξε τα ονόματά τους και έπειτα στράφηκε προς εμένα και μου είπε:
– Γιατρέ, κάλεσέ μου τους συφιλιδικούς. Θα τους στείλω στο Νοσοκομείο.
Φώναξα μερικούς. Βγήκαν και μερικοί άλλοι. Θυμάμαι τη συζήτηση που είχα με έναν, το Νόμπελη Μενέλαο, γέρο τσαγκάρη.
