Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026, στις 18:30, στο Πολιτιστικό Κέντρο Αγίων Θεοδώρων | Παρουσίαση του βιβλίου – Νότης Περγιάλης «Όμορφη δεν είναι η ζωή;»
https://tinyurl.com/msmcfk2p | https://tinyurl.com/acxtmevd
Το Νότη Περγιάλη τον γνώρισα μέσω του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη το 1999. Εγώ ως εκδότης (όχι επαγγελματίας εκδότης) του περιοδικού “προσανατολισμοί” - Ο Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης συνεργάτης του περιοδικού, ειδικά για τα αφιερώματα.
Το περιοδικό κυκλοφόρησε το Φθινόπωρο του 1999 και θα έλεγα, ότι επανέφερε στην επιφάνεια, το Νότη Περγιάλη, ο οποίος είχε αποσυρθεί, αηδιασμένος από τη ζωή στην πολύβουη Αθήνα και με αρκετά παράπονα, απ΄ ότι διαπίστωσα στη συνέχεια, για την παραγνώριση του έργου του.
Οι συναντήσεις μας συνεχίστηκαν για μια δεκαετία, μέχρι το τέλος της ζωής του, το Νοέμβριο του 2009.
Από τις συναντήσεις που είχα με το Νότη Περγιάλη στυς Αγίους Θεοδώρους, διαπίστωσα ότι ο θεατράνθρωπο τίμησε τους Αγίους Θεοδώρους, την πόλη που αποφάσισε να κατοικήσει πάνω στη “θάλασσα με τα πεύκα” και η πόλη, οι Άγιοι Θεόδωροι, τον καλοδέχτηκαν και τίμησαν τον ποιητή, τον ηθοποιό, το στιχουργό, τον θεατρικό συγγραφέα, τον άνθρωπο.
Οι κάτοικοι των Αγίων Θεοδώρων
τίμησαν το νέο συγκάτοικο στην πόλη τους, συμμετέχοντας στο Ερασιτεχνικό θίασο, το “νέο” Λαϊκό Θέατρο” που δημιούργησε ο Νότης Περγιάλης - ο τίτλος “Λαϊκό Θέατρο” μας παραπέμπει στο θίασο του Μάνου Κατράκη.
η πόλη
τίμησε τον θεατράνθρωπο, ονοματοθέτησε το “Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο Αγίων Θεοδώρων Νότης Περγιάλης”,
το ίδιο και η Νομαρχία Κορίνθου
ο τότε Νομάρχης Κορίνθου Άγγελος Μανωλάκης, τίμησε το Νότη Περγιάλη, συμμετέχοντας (εκτός των άλλων) με ένα εκτενές άρθρο του στο αφιέρωμα του περιοδικού “προσανατολισμοί”. Διαβάζω ένα μικρό απόσπασμα από το άρθρο του κ.Μανωλάκη:
“… Όλοι οι Κορίνθιοι – και όχι μόνο – αισθανόμαστε να πλημμυρίζουμε από θαυμασμό για το Νότη Πεγιάλη. Αλλά και από βαθύτατη υπερηφάνεια που έχουμε στον τόπο μας, έναν τέτοιο θησαυρό.. … είμαστε ευτυχισμένοι που έχουμε στον τόπο μας έναν υπέροχο άνθρωπο, έναν άνθρωπο που μέσα από το πλατύ χαμόγελό του κλείνει τη σοφία, την αγάπη και την ομορφιά όλου του κόσμου….”.
Φέτος το καλοκαίρι του 2026, η Δημοτική Βιβλιοθήκη των Αγίων Θεοδώρων, τίμησε εκ νέου το Νότη Περγιάλη. Με τη συγγραφή και με τη σκηνοθετική διεύθυνση του Παύλου Γιαννακάκου, ανέβασε το θεατρικό του έργο με τίτλο “Η Γειτονιά του Νότη” – ένα εξαιρετικό κείμενο.
Ο τίτλος του έργου του κ.Γιαννακάκου μας παραπέμπει στο θεατρικό έργο του ίδιου του Νότη Περγιάλη με τον τίτλο “Η γειτονιά του Τσέχωφ”, το οποίο ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο το 1971.
=======
Σήμερα για μια ακόμα φορά, τιμάμε όλοι μαζί, το Νότη Περγιάλη… Τον άνθρωπο, τον ηθοποιό και το συγγραφέα που αγάπησε τον άνθρωπο και τη φύση.
Στη σωζόμενη μαγνητοφωνημένη (και απομαγνητοφωνημένη από εμένα) ραδιοφωνική εκπομπή για τη θεατρική παράσταση, υπάρχουν ανέκδοτο έργο του “Αυτό το δέντρο δεν το έλεγαν υπομονή”, 1974, ο Νότης Περγιάλης συσχετίζει τα δένδρα και με τον άνθρωπο.
Ο Λεβέντης που εροβόλαγε, είναι το δέντρο που απειλείται με τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Αν “χαθεί” το δέντρο “χάνεται” και ο άνθρωπος….
Ραδιοφωνική εκπομπή – αρχείο Αθανάσιο Σακελλαράκη
https://youtu.be/Aklx3C4v-6k?si=nPSeunjqsB0srGsJ
Συγκεκριμένα στο ομώνυμο τραγούδι ακούγεται μια φλογέρα, και ακούμε το Νότη να λέει:
“Καθώς θα μπαίνει μέσα ο Δημήτριεφ που τραγουδάει “το τραγούδι του δένδρου – και που υποτίθεται ότι το δένδρο απαντάει με μια φλογέρα. Είναι στο τέλος, όταν το δέντρο πια κοντεύει να πεθάνει, να ξεραθεί:
Αυτό το δένδρο μας έκανε να αναρωτηθούμε τι θα συνέβαινε αν ανθρωπότητα έχανε το τελευταίο της δένδρο.
Τι θα συνέβαινε αν η παραφροσύνη των πολέμων και οι συγκρούσεις των συμφερόντων, το πάθος του κέρδους, και η κοινωνία της επικράτησης, με μία λέξη η βαρβαρότητα, σκότωνε όλα τα δάση της γης, και έφθανε στο τελευταίο δέντρο. Θα υπήρχε άραγε αναρχία?
Θα υπήρχε συμβιβασμός και παθητικότητα, θα υπήρχε περιθώριο για υπομονή ή ο θάνατος του τελευταίου δέντρου, τελευταία αντίσταση της ποίησης στη βαρβαρότητα, θα σήμαινε την επανάσταση;
Ρωτάει η Χάρις Αλεξίου
- “Ποιο τραγούδι ακούμε τώρα;”
Απαντάει η Νότης:
- Αυτό το δέντρο ήτανε ένας λεβέντης, συμβολίζει ακριβώς ένα λεβέντη που πολέμησε για αυτή αυτήν την ιδέα, να προστατέψουμε τον άνθρωπο από τη μόλυνση του περιβάλλοντος… μαζί με το δέντρο σκοτώνεται και αυτός ο απλός ήρωας του λαού….”
Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλο το έργο του υπάρχουν αναφορές στη φύση, στα βουνά, στα δέντρα και στη θάλασσα.
Δεν είναι τυχαίο ότι το τελευταίο του θεατρικό έργο που έγραψε ο Νότης Περγιάλης είχε τον τίτλο “Φεγγάρι στις Πορτοκαλιές” και είχε ανέβει με τον ερασιτεχνικό θίασο των Αγίων Θεοδώρων στο υπαίθριο θέατρο Νότης Περγιάλης το 2000.
Στο έργο αυτό, ο Νότης Περγιάλης ύμνησε τη φύση, την ειρήνη και την αγάπη για το συνάνθρωπο. Δυστυχώς δεν έχω το κείμενο για να διαβάσω ένα απόσπασμα από το έργο.
Αντί αυτού θα σας διαβάσω μία παράγραφο από τη νουβέλα “Όταν σηκώθηκαν τα δένδρα” εκδόθηκε το 1971.
“…Δυστυχώς τα δένδρα δεν είχαν άλλον τρόπο να μιλήσουν στους ανθρώπους και οι άνθρωποι δεν ήξεραν τη γλώσσα των δένδρων, αλλιώς θάταν εύκολο ν’ ανοίξει ένας διάλογος σ΄ αυτόν το κόσμο.
Ένας διάλογος ζωής.
Επιτέλους δεν είμαστε οι μόνοι κάτοικοι της γης. Πρέπει να ρωτήσουμε και τ΄ άλλα ζωντανά αν θέλουν να πεθάνουν μαζί μας. Να λοιπόν που τα δένδρα αρνούνται αυτήν τη πορεία…”
Η άρνηση των “δένδρων” να πεθάνουν μαζί μας, φαίνεται στο εξώφυλλο του βιβλίου, το οποίο σχεδίασε ο ίδιος ο Νότης Περγιάλης.
Το σχέδιό του, δείχνει δύο δένδρα, που μοιάζουν με ανθρώπους να “επαναστατούν”.
Σας ευχαριστώ για όλα - για την αγάπη που δείξατε στο Νότη Περγιάλη, στο καταφύγιό του, στην πόλη σας, στους Αγίους Θεοδώρους, για το θεατρικό έργο που ανεβάσατε καθώς και για τη σημερινή εκδήλωση μνήμης και τιμής.
“Η μνήμη ενάντια στη λήθη της ιστορίας”.
---------------------------
Με αφορμή τη γέννηση του Νότη Περγιάλη (16.08.1920 – 10.11.2009) | «Ο ΑΖΑΡ δεν πεθαίνει ποτέ» & ο «ΑΪΧΜΑΝ και ο παπαγάλος», 1971 - https://tinyurl.com/47mmya2n
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου